[ 5 ] و براى آن كه انسان دربارهء فرشتگان حافظ خود آگاهى بيشتر حاصل كند ، بايد در خصوص پيدايش خود بينديشد : كه جز نطفه‌اى سست و ضعيف در پشت پدر يا زهدان مادر نبود . آيا چه كس در مسير دشوارى كه پيموده او را حفظ كرده است ؟ آيا مىدانيد كه چه سازمان و تشكيلات دقيقى بر نطفه محيط است كه در ميان آن در رحم مادر تطوّر و تكامل پيدا مىكند ؟ و آيا براى تو ، در آن هنگام كه نطفه بودى ، امكان آن وجود داشت كه خود را از خطرها حفظ كنى ؟ / 15 « فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ مِمَّ خُلِقَ - پس انسان بايد بنگرد كه از چه چيز آفريده شده است . » اين نگريستن افقهايى از معرفت را در برابر انسان مىگشايد ، چه از اين طريق به حقيقت نفس خود و وسعت دامنهء وابستگى خويش به بندگى و نيازمندى آگاهى حاصل مىكند ، پس از تاريكيهاى غرور و كبر و خود بزرگبينى خارج مىشود ، و به نور واقعيت و فروتنى راه مىيابد ، و نيز ( با نظر كردن به آغاز پيدايش خود ) از آيندهء خود آگاهى پيدا مىكند . آيا انسان به همان گونه كه آغاز شد باز نمىگردد ؟ [ 6 ] براى ما تصور كردن نيستى و عدم دشوار است ، در صورتى كه خداى آفريننده ما را از چيزى كه بود نيافريده و نمونه‌اى براى آفريدن نداشته ، ولى آيا نمىتوانيم مسافتى را كه ميان نطفه و انسان كامل وجود دارد تصور كنيم ؟ در اين هنگام در خواهيم يافت كه مسافت ميان پيدايش نخستين كه در آن خدا ما را از خاك آفريد و ميان آن زمان كه ما را به صورت نطفه آفريد ، دور تر و بزرگتر است . اما مسافت ميان نيستى و هستى با هيچ مسافت ديگرى قابل مقايسه نيست ، بدان سبب كه تصور كردن و دريافتن نيستى از طرف ما مستحيل مىنمايد . پس بهتر است به آن زمان نظر افكنيم كه در آن قطره‌هاى آبى جهنده بوديم ، و بپرسيم : چگونه بوديم ، و اكنون چه شده‌ايم ؟ آيا آن كس كه ما را از آن حالت به حالت كنونى رساند ، نمىتواند پس از مرگ ما را به زندگى باز گرداند ؟ چرا . او بر همه چيز توانا است .